تمهيد چهارم [ عالمان هالك ] و اما طايفهء دوم از علماى به علم ظاهر كه اهل دنيا و خليفهء شيطان و بنده هواى نفس مىباشند ؛ پس آنانند كه در زبان عالم و به دل جاهل مىباشند و علم در دل ايشان ، رسوخ نكرده و لهذا عمل به مقتضاى آن نمىكنند و از اين سبب است كه در احاديث ، سلب علم از ايشان نموده شده است ، به فرموده « من لم يصدق قوله فعله فليس بعالم » « 1 » « و العلم ما يورث العمل و العلم يهتف بالعمل ان اجابه و الا فارتحل » « 2 » و در دل ايشان خوف ، خشيت و حياء از خداوند نمىباشد و تحصيل علم را به جهت هواى نفس و نشر آن را به جهت تحصيل دنيا ، جاه ، مال ، اقبال خلق و رسيدن به منصب ، رياست ، لذات ، زينت و زخارف دنيويه مىنمايند و مستأكل به علم خود مىباشند و بر علماى حقانى كه طايفه اول و خلفاى خداوند مىباشند مىخندند و حسد مىبرند و پوست و پوستين ايشان را مىدرند و بر ايشان افترا مىبندند و در مقام بحث به جدال ، مراء و ايذاء در مىآيند و اذعان به حق نمىنمايند و به جلدى و به زبان آورى بلكه به فحاشى و تندخويى حق را باطل مىكنند و باطل را در لباس حق مىنمايند و اظهار فضل مىكنند و جبّار و متكبّر و نخوت‌دار مىباشند و از جمله حسود و منافقى كه به فرموده « أو حسّود يحسده او منافق يقفوا اثره » « 3 » از مؤمن فك و جدا نمىشود ، مىباشند .

--> ( 1 ) . كافى 1 : 36 / 2 ( 2 ) . بحار 2 : 33 / 29 ب 9 من كتاب العلم . ( 3 ) . كافى 2 : 249 / 2 و 250 / 4